آوار رنگ
حسین پناهی
هیچ وقت
هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد
امشب دلی کشیدم
شبیه نیمه سیبی
که به خاطر لرزش دستانم
در زیر آواری از رنگ
ناپدید ماند
*
آوار رنگ
نمیشد باورم تنها بمانی
نوحه خوان حسین فخری
نمی شد باورم تنها بمانی
چنین لب تشنه بر دریا بمانی
برادر تاب هجرانت چه سخت است
که این اندوه را بر جان من بست
*
فدای صوت قرآن لبانت
فدای رقص پاک خون چکانت
بزن بر روی من لبخند شیرین
تمنائی ندارم من بجز این
*
مرا مسحور کرده دیدۀ تو
امان از حنجر ببریدۀ تو
تو شمعی و منم پروانۀ
فدای نرگس مستانۀ تو
ببین تیرغمت بر دل نشسته
ببین پشت من از داغت شکسته
چو دیدم شمر با خنجر تو را کشت
مرا هجران و اندوه و بلا کشت
به خود لرزیدم و صیحه کشیدم
برهنه تا سوی مقتل دویدم
میان مقتلت چون پا نهادم
عنان صبر خویش از کف بدادم
به چشمم تار شد خورشید انور
که می زد دست و پا نعش تو بی سر
کنارت چون رسیدم دیدم آنجا
نشسته مادرم محزون و تنها
به نعشت می نمود گریان نظاره
که زخمت بود افزون از ستاره
توان گفتگو در او ندیدم
ز دل آه مکرر می کشیدم
مرا دید و اشارت بر سنان کرد
غم دل را به این حالت بیان کرد
یکایک تیرها می کرد بیرون
ز جسم بی سرت با قلب پرخون
کشد این غصه آخر خواهرت را
که بیند لخت و عریان پیکرت را
به یک سو می زنم با قلب خسته
سنان و نیزه ها را دسته دسته
نه سر داری که رویت را ببوسم
نه فرصت تا غم دل با تو گویم
به پشتم تازیانه ها پیاپی
فرو آید اخا می بینی از نی
ببین آتش گلستانت گرفته
امان از ما و طفلانت گرفته
رسیده موسم محمل سواری
نه عباس و علی گلعذاری
بگو عباس دشمن را براند
حرم را یک به یک محمل نشاند
سپاه من یتیمان تو هستند
که مدهوش و پریشان تو هستند
به کوفه می روم تنهای تنها
به طفلان تو هستم جای بابا
کنون آماده ام بهر اسیری
چه می شد زینب از این غم بمیری
*
چنین لب تشنه بر دریا بمانی
برادر تاب هجرانت چه سخت است
که این اندوه را بر جان من بست
*
فدای صوت قرآن لبانت
فدای رقص پاک خون چکانت
بزن بر روی من لبخند شیرین
تمنائی ندارم من بجز این
*
مرا مسحور کرده دیدۀ تو
امان از حنجر ببریدۀ تو
تو شمعی و منم پروانۀ
فدای نرگس مستانۀ تو
ببین تیرغمت بر دل نشسته
ببین پشت من از داغت شکسته
چو دیدم شمر با خنجر تو را کشت
مرا هجران و اندوه و بلا کشت
به خود لرزیدم و صیحه کشیدم
برهنه تا سوی مقتل دویدم
میان مقتلت چون پا نهادم
عنان صبر خویش از کف بدادم
به چشمم تار شد خورشید انور
که می زد دست و پا نعش تو بی سر
کنارت چون رسیدم دیدم آنجا
نشسته مادرم محزون و تنها
به نعشت می نمود گریان نظاره
که زخمت بود افزون از ستاره
توان گفتگو در او ندیدم
ز دل آه مکرر می کشیدم
مرا دید و اشارت بر سنان کرد
غم دل را به این حالت بیان کرد
یکایک تیرها می کرد بیرون
ز جسم بی سرت با قلب پرخون
کشد این غصه آخر خواهرت را
که بیند لخت و عریان پیکرت را
به یک سو می زنم با قلب خسته
سنان و نیزه ها را دسته دسته
نه سر داری که رویت را ببوسم
نه فرصت تا غم دل با تو گویم
به پشتم تازیانه ها پیاپی
فرو آید اخا می بینی از نی
ببین آتش گلستانت گرفته
امان از ما و طفلانت گرفته
رسیده موسم محمل سواری
نه عباس و علی گلعذاری
بگو عباس دشمن را براند
حرم را یک به یک محمل نشاند
سپاه من یتیمان تو هستند
که مدهوش و پریشان تو هستند
به کوفه می روم تنهای تنها
به طفلان تو هستم جای بابا
کنون آماده ام بهر اسیری
چه می شد زینب از این غم بمیری
*
حسبی الله
خواننده: محسن چاوشی
ترانه سرا: مهدی عباسی
تکیه
به عرش دادهای
به این زمانه خیرهای
چقدر آیه سوخته
چه روزگار تیرهای
*
خیره به پستتر شدن
خیره به خیره سر شدن
خیره به حمله ور شدن
خیره به خون جگر شدن
*
به این همه فراعنه
به بردهداری نوین
به خوردن تن جنین
به این قساوت زمین
*
مدرسههای بیپناه
دخترکان بیگناه
بیا! کمک رسیده آه
سنگدلان رو سیاه
*
دریده گان پر غضب
دهان نجس و بیادب
مریض و واجب المطب
قماش تجزیه طلب
*
پشت به ساحت وطن
در التماس اهرمن
نمیزنی! چرا بزن!
آه وطن! وطن! وطن!
*
صبر چگونه میکنی؟
بر این همه جفا علی؟
بغض چگونه میخوری؟
یاد بده به ما علی
*
آه امام اولین
بگو به منجی زمین
تمام دل شکستگان
منتظرند بعد از این
*
میان دشمن و وطن
ننگ بر آن که شک کند
ننگ بر آن که خواسته
شمر به ما کمک کند
*
بکش غم کشنده را
مبر ز یاد خنده را
فکر نکن چه میشود
خدا بس است بنده را
*
گفتند گل مگویید
شاعر:
شهاب الدین موسوی
نوحه خوان: علی ساکت
گفتند گل
مگویید، این حکم پادشاه است
چشم و چراغ بودن، روشن ترین گناه است
حکم شکوفه تکفیر، حد بنفشه زنجیر
سهم سپیده تبعید، جای ستاره چاه است
این شهر مردگان است، آواز تازه ممنوع
لبهای غنچه بر باد، گل بی اجازه ممنوع
دارالخلافه آباد، جهل و خرافه آزاد
بیداد پشت بیداد، حرف اضافه ممنوع
گل بی اجازه ممنوع
این سایه باوران را، ظلمت ز نور بهتر
در دست کوفه سنگ است، آیینه دور بهتر
نجوا به چاه اولی، سر در تنور بهتر
ای شهر بی هیاهو، دیروز باورت کو
شور قلندرت کو، بانگ ابوذرت کو
این کوچه ها علی را، تسلیم چاه کردند
آیینه را شکستند، نفرین به ماه کردند
این سایه باوران را، ظلمت ز نور بهتر
در دست کوفه سنگ است، آیینه دور بهتر
نجوا به چاه اولی، سر در تنور بهتر
یک سو ستاره زخمی، یک سو پرنده در گور
تن های مرده بر خاک، مردان زنده در گور
حاشا از این تباهی، تا کی شب سیاهی
آن روی دیگرت کو،
این سایه باوران را، ظلمت ز نور بهتر
در دست کوفه سنگ است، آیینه دور بهتر
نجوا به چاه اولی، سر در تنور بهتر
من حسینم، رو به سوی راستی باز آورید ای قوم
روز عاشورا غروبش صبح بیداری است برگردید
های های مردم از این بیراهه برگردید، برگردید
پرچم دشمن نمایان شد، اگر مردید برگردید
من حسینم رو به سوی راستی باز آورید ای قوم
روز عاشورا غروبش صبح بیداری است برگردید
ای لباس ظلم را جای عدالت پیرهن کرده
جامه ی رنگ و ریای دین و دین داری به تن کرده
کاخ اگر همسایه با دیوار دین باشد خطاکاری است
شمر شمشیر امیرالمومنین باشد خطاکاری است
من حسینم رو به سوی راستی باز آورید ای قوم
روز عاشورا غروبش صبح بیداری است برگردید
صحنه ی آزادگی در خون شناور می شود هرجا
باورم کن عشق باور می شود هر جا
دور دور دین فروشان است، ای فرمان بران ظلم
دور ظلم ظالمان، روزی آخر می شود هرجا
من حسینم رو به سوی راستی باز آورید ای قوم
روز عاشورا غروبش صبح بیداری است برگردید
های های ای کاروان رفته در دامان گمراهی
باز راه کعبه را انگار گم کردید برگردید
من حسینم رو به سوی راستی باز آورید ای قوم
روز عاشورا غروبش صبح بیداری است برگردید
یا مولا
خواننده و ترانه سرا: محسن چاوشی
رخصت بده از دلبر و دلداده بگم
از گریه خونه به روی سجاده بگم
تا گوش خزون نشنوه آواز منو
درد دلامو بذار برات ساده بگم
*
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم ای خدا زیر سنگ اومده
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم زیر سنگ اومده
*
هر جا که برم روح و تنم می گه علی
تنها نه تنم که پیرهنم می گه علیتنم
بشکافن اگه قبر منو بعد یه عمر
حتی متلاشی شدنم میگه علی
*
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم ای خدا زیر سنگ اومده
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم زیر سنگ اومده
*
دیگه به لبم رسیده جونم مولا
میخوام برم و دیگه نمونم مولا
شرمندم اگه نمی تونم با این بغض
از غصه تو روضه نخونم مولا
*
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم ای خدا زیر سنگ اومده
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم زیر سنگ اومده
*
دستای نبی به اقتدارت گرمه
پشت یه جهان به اعتبارت گرمه
نامردم اگه بترسم از لشکر شب
تا پشت دلم به ذوالفقارت گرمه
*
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم ای خدا زیر سنگ اومده
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم زیر سنگ اومده
*
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم ای خدا زیر سنگ اومده
یا مولا دلم تنگ اومده
شیشه دلم زیر سنگ اومده
*
چون صاعقه حق حق زد و چون زلزله پيچيد
شاعر: شهاب الدین موسوی
ای عاشق شوريده ی اين دشت
بلاخيز
عشق آمد و عشق آمد از اين عشق مپرهيز
نور آمد و نور آمد و شور آمد و با شور
از خانه برون آمده آن شاهد مستور
يار آمد و ديار عيار آمد و عيار
از پرده برون تاخته آن گوهر منظور
اين حيدر كرارست يا احمد مختار
اين جام تجلی زده اين نور علی نور
دادند و نهادند ز سر چشمه ی خورشيد
در سينه ي او جوششی از باده ی توحيد
جوشيد و خروشيد و بنوشيد از آن جام
رقصان شد و چرخان شد و طوفان شد و غريد
ساغر زد و تسخر زد و پرپر زد از اين دام
چون صاعقه حق حق زد و چون زلزله پيچيد
هفت آينه حيرت شد و هفتاد و دو خورشيد
هفتاد و دو خون جوش زد و عشق پسنديد
هفتاد و دو خون موج زد از جوش تمنا
هفتاد و دو آيينه سحر غرق تماشا
هفتاد و دو بيخود شده هفتاد و دو لبريز
هفتاد و دو شط حنجره در شعشعه يكريز
اي عاشق شوريده ی اين دشت بلاخيز
عشق آمد و عشق آمد از اين عشق بپرهيز
ذرات جهان جمله به جوشند و خروشند
چون چشم به هم نامده گوشند و به هوشند
اعصار و قرون خسته زنجير كه بشتاب
تاريخ برآورده سر از گور كه درياب
دريا به خروش آمد از اين شور شررخيز
طوفان و جنون جامه دريدند كه برخيز
برخيز و ببين آن چه به انسان ز جفا رفت
برخيز كه اين قافله هم راه خطا رفت
رنگ از گل و نور از دل و صدق از همه جا رفت
پرواز به خون خفت، پرستو به عزا رفت
برخيز و ببين آنچه كه ديديم و كشيديم
با نام حسين آينه ي جور يزيديم
برخيز و ببين داعيه داران خلافت
ز آغاز چه گفتند و چه كردند به غايت
اي آينه گردان جهان آينه گردان
ما سلسله بر جان و تويی سلسله جنبان
از تيره ي اين ابر چنان صاعقه باز آی
اي خورده مي وحدت از اين تفرقه باز آی
بنگر شتر كينه ی صفين و جمل را
آن پينه ی پيشانی ياران دغل را
وز چمبر اين بغض فرو خورده فراز آی
سودي ندهد موعظه زين شقشقه باز آی
اين موج خروشان را زنجير ز پا بشكن
*
عشق آمد و عشق آمد از اين عشق مپرهيز
نور آمد و نور آمد و شور آمد و با شور
از خانه برون آمده آن شاهد مستور
يار آمد و ديار عيار آمد و عيار
از پرده برون تاخته آن گوهر منظور
اين حيدر كرارست يا احمد مختار
اين جام تجلی زده اين نور علی نور
دادند و نهادند ز سر چشمه ی خورشيد
در سينه ي او جوششی از باده ی توحيد
جوشيد و خروشيد و بنوشيد از آن جام
رقصان شد و چرخان شد و طوفان شد و غريد
ساغر زد و تسخر زد و پرپر زد از اين دام
چون صاعقه حق حق زد و چون زلزله پيچيد
هفت آينه حيرت شد و هفتاد و دو خورشيد
هفتاد و دو خون جوش زد و عشق پسنديد
هفتاد و دو خون موج زد از جوش تمنا
هفتاد و دو آيينه سحر غرق تماشا
هفتاد و دو بيخود شده هفتاد و دو لبريز
هفتاد و دو شط حنجره در شعشعه يكريز
اي عاشق شوريده ی اين دشت بلاخيز
عشق آمد و عشق آمد از اين عشق بپرهيز
ذرات جهان جمله به جوشند و خروشند
چون چشم به هم نامده گوشند و به هوشند
اعصار و قرون خسته زنجير كه بشتاب
تاريخ برآورده سر از گور كه درياب
دريا به خروش آمد از اين شور شررخيز
طوفان و جنون جامه دريدند كه برخيز
برخيز و ببين آن چه به انسان ز جفا رفت
برخيز كه اين قافله هم راه خطا رفت
رنگ از گل و نور از دل و صدق از همه جا رفت
پرواز به خون خفت، پرستو به عزا رفت
برخيز و ببين آنچه كه ديديم و كشيديم
با نام حسين آينه ي جور يزيديم
برخيز و ببين داعيه داران خلافت
ز آغاز چه گفتند و چه كردند به غايت
اي آينه گردان جهان آينه گردان
ما سلسله بر جان و تويی سلسله جنبان
از تيره ي اين ابر چنان صاعقه باز آی
اي خورده مي وحدت از اين تفرقه باز آی
بنگر شتر كينه ی صفين و جمل را
آن پينه ی پيشانی ياران دغل را
وز چمبر اين بغض فرو خورده فراز آی
سودي ندهد موعظه زين شقشقه باز آی
اين موج خروشان را زنجير ز پا بشكن
*
شرمت باد - شهاب الدین موسوی
نوحه شرمت باد
نوحه خوان: سید احمد دشمه
یا ایها المدثر
آه از این قوم
نمی رسد کسی به داد مردم
بخوان ای جان لبالب، به گوشِ اهل زمانه
طنین خطبه زینب، امان از ظلمِ زمانه
نامه هایتان فریب، همه وعده ها دروغ
سایه های پشتِ سر، مردمانِ بی فروغ
مثل خط کوفی است دین مبین شما
این چه مسلمانی است وای به دین شما
این چه مسلمانی است وای به دین شما
به نان به اسم اعظم خدایان
دلم گرفته از همه خدایان
به نان به اسم اعظم خدایان
دلم گرفته از همه خدایان
خدا، خدا قسم به آه سینه سوز زینب
خدا، خدا به خیمه های نیمه سوز زینب
به چلچراغ گریه ی شبانه
به اشک مردمان این زمانه
نمانده غیر نوحه حرف تازه
جنازه در جنازه در جنازه
شرمت باد، شرمت باد ، دستان به خون آلوده
برخیزید، برخیزید، ای مردم خواب آلوده
خطبه ی دیگر، کاخ ستمگر، بر سر سلطان می ریزد
یوسف کنعان، از غم زندان، بار دگر بر می خیزد
با نام آزادی خشم خدایان می میرد
این موجِ بیداری آینه را پس میگیرد
شادی و غم جور و ستم می گذرد از پی هم
ناله ی نی خنده ی می می گذرد موسم دی
بخوان ای جان لبالب به گوش اهل زمانه
طنین خطبه زینب امان از ظلم زمانه
بسته چشمِ معرفت، مردمانِ گریه باز
داغ سجده بر جبین، صفِ اولِ نماز
وقت خاموشی زبان، وقت دم زدن خموش
حج سنگتان قبول، کوفیان دین فروش
وای از آن دم که بگردد ورق
لب به سخن باز کند مرغ حق
خدا، خدا قسم به آه سینه سوز زینب
خدا، خدا به خیمه های نیمه سوز زینب
نمی رسد صدای حق پرستان
به گوشِ حاکمان خفته آسان
به چلچراغِ گریه ی شبانه
ستاره های اشک دانه، دانه
نفس گرفته کو هوای تازه
جنازه در جنازه در جنازه
شرمت باد، شرمت باد دستان به خون آلوده
برخیزید، برخیزید، ای مردم خواب آلوده
خطبه دیگر، کاخ ستمگر، بر سر سلطان می ریزد
یوسف کنعان، از غم زندان، بار دگر بر می خیزد
با نام آزادی، خشم خدایان می میرد
این موجِ بیداری، آینه را پس می گیرد
شادی و غم جور و ستم می گذرد از پی هم
ناله ی نی خنده ی می می گذرد موسم دی
بخوان ای جان لبالب، به گوش اهل زمانه
طنین خطبه ی زینب، امان از ظلم زمانه
کاش در این شهر کسی ظلم روا ندارد
ظلم اگر باب شود ملک بقا ندارد
بتاب ای ماه شبانه امان از ظلم زمانه
یا صاحب الزمان امان از ظلم زمانه
آه از این قوم
نمی رسد کسی به داد مردم
بخوان ای جان لبالب، به گوشِ اهل زمانه
طنین خطبه زینب، امان از ظلمِ زمانه
نامه هایتان فریب، همه وعده ها دروغ
سایه های پشتِ سر، مردمانِ بی فروغ
مثل خط کوفی است دین مبین شما
این چه مسلمانی است وای به دین شما
این چه مسلمانی است وای به دین شما
به نان به اسم اعظم خدایان
دلم گرفته از همه خدایان
به نان به اسم اعظم خدایان
دلم گرفته از همه خدایان
خدا، خدا قسم به آه سینه سوز زینب
خدا، خدا به خیمه های نیمه سوز زینب
به چلچراغ گریه ی شبانه
به اشک مردمان این زمانه
نمانده غیر نوحه حرف تازه
جنازه در جنازه در جنازه
شرمت باد، شرمت باد ، دستان به خون آلوده
برخیزید، برخیزید، ای مردم خواب آلوده
خطبه ی دیگر، کاخ ستمگر، بر سر سلطان می ریزد
یوسف کنعان، از غم زندان، بار دگر بر می خیزد
با نام آزادی خشم خدایان می میرد
این موجِ بیداری آینه را پس میگیرد
شادی و غم جور و ستم می گذرد از پی هم
ناله ی نی خنده ی می می گذرد موسم دی
بخوان ای جان لبالب به گوش اهل زمانه
طنین خطبه زینب امان از ظلم زمانه
بسته چشمِ معرفت، مردمانِ گریه باز
داغ سجده بر جبین، صفِ اولِ نماز
وقت خاموشی زبان، وقت دم زدن خموش
حج سنگتان قبول، کوفیان دین فروش
وای از آن دم که بگردد ورق
لب به سخن باز کند مرغ حق
خدا، خدا قسم به آه سینه سوز زینب
خدا، خدا به خیمه های نیمه سوز زینب
نمی رسد صدای حق پرستان
به گوشِ حاکمان خفته آسان
به چلچراغِ گریه ی شبانه
ستاره های اشک دانه، دانه
نفس گرفته کو هوای تازه
جنازه در جنازه در جنازه
شرمت باد، شرمت باد دستان به خون آلوده
برخیزید، برخیزید، ای مردم خواب آلوده
خطبه دیگر، کاخ ستمگر، بر سر سلطان می ریزد
یوسف کنعان، از غم زندان، بار دگر بر می خیزد
با نام آزادی، خشم خدایان می میرد
این موجِ بیداری، آینه را پس می گیرد
شادی و غم جور و ستم می گذرد از پی هم
ناله ی نی خنده ی می می گذرد موسم دی
بخوان ای جان لبالب، به گوش اهل زمانه
طنین خطبه ی زینب، امان از ظلم زمانه
کاش در این شهر کسی ظلم روا ندارد
ظلم اگر باب شود ملک بقا ندارد
بتاب ای ماه شبانه امان از ظلم زمانه
یا صاحب الزمان امان از ظلم زمانه
افطار
شعر افطار - رحیم معینی کرمانشاهی
شنیدم بایزید آن عارف حق
چو چشمش باز شد در نورمطلق
ز شهر عاشقی آرام، آرام
غبارآلوده آمد سوی بسطام
چو این بازآمدن مردم شنیدند
به استقبال مرد حق دویدند
به ظاهر سیل جمعیّت روان بود
ولی در پرده بحثِ امتحان بود
تکبُّر چونکه در تقوی نهد پای
مسیمِ امتحان برخیزد از جای
بیابان چون پُر از خلق زمین گشت
خدابین مردِ حقّی، خلق بین گشت
ندا آمد که زیرِ آن قبا کیست
که از آن بایزید اکنون نشان نیست
کجا شد بایزید پاک بازی
که جایش بایزیدِ خاک بازی
چو این بشنید گوشِ مردِ حق جوی
برای این که باز آرد به حق روی
فغان زد گرچه اکنون روزه دارم
لیکن تشنه ای بی اختیارم
بگفتندش که ای در زُهد پادار
زمانی نیست تا هنگامِ افطار
بگفتا دانم این فعلی حرام است
ولی اکنون چُنین حالم به کام است
چو آب آورده شد، گفت این که آب است
علاجِ دردِ من جامی شراب است
شراب آمد، تحّرها فزون شد
دلِ ظاهرپسندان غرقِ خون شد
به لب آورد عارف آتشین آب
وزین کفران نعمت، خلق بی تاب
مریدان را به جوش آمد رگ و پوست
که آیا این همان مردِ خداجوست
در این هنگامه از آن خلقِ دنیا
به یک دَم شد تُهی دامانِ صحرا
مراد آنگه چو برگشت از مُریدش
جهانِ عشق ماند و بایزیدش
ملامتگر اسیرِ قیدِ هستی
ملامت جو رها از خودپرستی
نَفَس را تازه کرد آن تازه خودجو
سر تنهای خود را زد به زانو
که ای « من » در رهم چاهی گشودیپ
ز خالق سوی خلقم ره نمودی
به خودبینی مرا چون می کشانند
همان بهتر سیه رویم بدانند
کسی کو عاشق آدم شدن بود
دمادم در پی خود سوختن بود
زخَلقش خوش نیاید بانگِ تحسین
کسی از خود بُرید و شد خدابین
علی گفتا اگر مردِ خدایی
به گوش ات ناید از پایی صدایی
که از پیرو صدایِ پا شنیدن
همان و شمعِ ره دیگر ندیدن
*
ماهی گیر
شعر ماهی گیر - رحیم معینی کرمانشاهی
دست مــاهی گیــــر را بینی اگـــر
نقشِ او در صیدِ ماهی دیدنی ست
لطفها درخُــدعه ها ریزد بســی
نُکته نُکته این سخن بشنیدنی ست
*
قطعه ای بس کوچک از نانی خمیر
بـر ســـر قُــــلّابِ فـــــــولادین زنــد
دام خــود را تا در انـــــــــدازد در آب
حقّههـــا بر مــــاهیِ مسکیـــن زند
*
طــعـمـه را آزاد در آب افـــکَــنَــــد
این دقیقــــا معنــــیِ آزادی است
شوقِ ماهی، خوردن آن قطعه نان
ذوقِ ماهی گیـــر در صیّـــادی است
*
بازیِ این نـــان ربـــائی را شکـار
بازگـــوید با دهــانِ باز خـــویـش
آید و واپس گـــریزد زیــرِ مــــوج
بازگردد با تمــــامِ ناز خــــویـش
*
بار دیگــر چون دهــــان را واکنـد
سویِ خود قلّاب و نان را برکشد
نان به کام آرد، ولی جانش مگـو
قصّه از مــاهی به بحر و بَر کشد
*
مـکـــر ماهی گیـــر نقشـــی نو زند
چـونـــکه ماهی باز هم جوید گریز
چـنـــد پیـــچ از بنــد دامش بگسلد
تا شود ماهی رها در جست و خیز
*
در حـقـیـقـت این فریب دیگـری ست
تیـغـــه ی قــــلاب اگـــــر آزادتــــر
نـــرم نرمــــک تا نشیند در گلـــــو
بـــازیِ صـیّـــاد هــــم، صـیـّـادتــر
*
مــاهیِ دل ســاده در بازیـــگــــری
شــوخیِ قلّاب، در فَک بستنش
بنــدِ ماهی گیــر رقصـــــان تـر در آب
تا چــه آرَد تیـغــه ی آبـسـتـنـش
*
وحشت ماهی چو افزون زان فشار
بـنــــــــد را آزادتــــر بـیـنــــــی در آب
چون سرِ قُـلّاب مُحکــــم جــــا گرفت
مـــاهـی از بــازی فتــد در پیچ و تاب
*
وقتِ با قــــدرت کشیـــدنهـا رسـد
مــــاهـــیِ آزاده در دنـبـــــالِ بـنـــد
این بدان معنی که در دنیـــایِ مــــا
هرچه آزادی ست، نوعی ریشخند
*
اهـــلِ تـدبیـــر اینـچُنین تـزویرهــا
روزِ بـازی بــا اســیــــران میکنند
بندیـان را چون هـراســــان بنگرند
بندهــا را سست و لـرزان میکنند
*
این کسان صیّــــاد و مردم صیــد هــا
سست دامی شان ز محکم کاری است
وعـــده هـــائی چــــون ز آزادی دهند
بـنـــــدِ قُـــــلّابی در آبِ جـــاری است
*
قید ها محکم به گــردنها چو گشت
دیگـــر این دربنـــد، آن دربنــد نیست
صیــــد ها در سفره و صیّــــاد مست
دیگــــر
این لبخنـــد، آن لبخند نیست
*
فولکلور - شاه خطائی
ترانه های فولکلور سیما بینا
شاه خطائی
السلام ای شاخه سرو گل ریحان من
السلام ای جان شیرین دلبر جانان من
تا به روی و موی تو دلبسته ام ای نازنین
تیر بارون کرده مژگانت به دل سلطان من
*
رنگ زردم را ببین، برگ ِ خزان را یاد کن
با بزرگان کم نشین، اُفتادگان را یاد کن
مرغ ِ صیاد تو اَم، افتاده ام در دام ِ تو
یا بکش یا دانه ده، یا از قفس آزاد کن
*
ابر اگر از قبله آید، سخت باران می شود
شاه اگر عادل نباشد، مُلک ویران می شود
یک نصیحت با تو می گویم، به کس ظاهر مکن
خانه یِ نزدیک دریا، زود ویران میشود
*
اشتراک در:
نظرات (Atom)