تک بیت

از شروع این جهان مرد از پی زن می دوید
از پی مردان دویدن را زلیخا باب کرد

شروين سليماني

*

یک مستزاد از شیخ بهائی

هرگز نرسیده‌ام من سوخته جان،

روزی به امید

وز بخت سیه ندیده‌ام، هیچ زمان،

یک روز سفید

قاصد چو نوید وصل با من می‌گفت،

آهسته بگفت

در حیرتم از بخت بد خود که چه سان؟

این حرف شنید
*

دوستم داشته باش - شهیار قنبری

دوستم داشته باش ، بادها دلتنگ اند
دستها بیهوده ، چشمها بیرنگ اند
دوستم داشته باش ، شهرها می لرزند
برگها می سوزند ، یادها می گندند

باز شو تا پرواز ، سبز باش از آواز
آشتی كن با رنگ ، عشق بازی با ساز
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند

دوستت خواهم داشت ، بیشتر از باران
گرمتر از لبخند ، داغ چون تابستان
دوستت خواهم داشت ، شادتر خواهم شد
ناب تر ، روشن تر ، بارور خواهم شد
دوستم داشته باش ، برگ را باور كن
آفتابی تر شو ، باغ را از بر كن
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند

خواب دیدم در خواب ، آب ، آبی تر بود
روز ، پر سوز نبود ، زخم شرم آور بود
خواب دیدم در تو ، رود از تب می سوخت
نور گیسو می بافت ، باغچه گل می دوخت

دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند 

*

خزان - زنده یاد شهریار

خزان است و هنگامه برگریز

شگفتا از این باد هنگامه خیز

ربایند افرشتگان رنگ و بوی

بدان جادوئیها که آرند نیز

عروس گل از شو گرفته طلاق

عجوزش به سر کوفت رخت و جهیز

ز سنجان باران و شلاق باد

بود نازکان را گریزا گریز

زمین گوئی از اشک عاشق گل است

که پای پریچهرگان خورد لیز

درختان چو پای گریزی نماند

گشودند با باد دست ستیز

فرو ریخت جلاد باد خزان

جوانان باغ از دم تیغ تیز

شهیدان نهادند پهلو به خاک

به سودای نوروز و آن رستخیز

پراکند دربار سلطان گل

خدم رفت و خیل غلام و کنیز

گشودند زاغان به تاراج دست

نماند از بساط چمن هیچ چیز

نه بر گردن سرو طوق سمن

نه در گوش مو گوشوار مویز

زر و زیور از خود بریزد چمن

که دنیا پس از گل نیرزد پشیز

بنالد به تابوت گل گردباد

بگردد به گرد چمن خاکبیز

حرم بانوی بید مجنون نگر

که گیسو کند در عزای عزیز

ز ساز درختان به مضراب باد

چه آهنگها وا شود ناله خیز

به سیر طبیعت برو شهریار

که ذوقی نیانگیزدت پشت میز

*

گله ئ عاشق - استاد شهریار

آتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرس

آن چنان سوختم از آتش هجران که مپرس

گله ای کردم و از یک گله بیگانه شدی

آشنایا گله دارم ز تو پنهان که مپرس

مسند مصر ترا ای مه کنعان که مرا

ناله هائی است در این کلبه احزان که مپرس

گوهر عشق که دریا همه ساحل بنمود

آخرم داد چنان تخته به طوفان که مرس

بوسه بر لعل لبت باد حلال خط سبز

که پلی بسته به سرچشمه حیوان که مپرس

اینکه پروزا گرفته است همای شوقم

به هواداری سروی است خرامان که مپرس

دفتر عشق که سر خط همه شوق شوق است و امید

آیتی خواندمش از یاس به پایان که مپرس

شهریارا دل از این سلسله مویان برگیر

که چنانم من از این جمع پریشان که مپرس

*

قاصدک - مهدی اخوان ثالث

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی؟

از کجا ، وز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی ، اما ، اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

*

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیار و دیاری - باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

بور آنجا ترا منتظرند

قاصدک!

در دل من همه کورند و کرند

*

دست بردار از این در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید

که دروغی تو ، دروغ

که فریبی تو فریب

*

قاصدک ! هان ، ولی ...آخر ... ای وای!

راستی آیا رفتی با باد؟

با توام ، آی! کجا رفتی ؟ آی!

راستی آیا جلائی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی جائی؟

*

در اجاقی - طمع شعله نمی بندم- خردک شرری هست هنوز

*

قاصدک

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند

*

مهدی اخوان ثالث - م. امید

*

این چه عشقی است

این چه عشقی ست کند وسوسه ایمان مرا

می کشد آتش سوزنده دل و جان مرا

این چه عشقی ست که جانم همه در خواهش او ست

دل من بند دلش، وای که دیوانه ی او ست

داد زین دل، دل دیوانه ی مجنون، بیداد

می کند از غم دوری، دمادم فریاد...

وای بر این من بی دل، به تو دل باخته ام

نیستی، وز غم عشقت کفنی ساخته ام

من پر از عشق پر از شعر پر از شور تو ام

بین به یک جرعه ز جام نفست زنده شدم

این هوس نیست، دلم در طلبت بال زده

تیز پروازِ وجودم ز می ات جام زده

این قفس می شکنم بال و پرت خواهم شد

گر بمانی نفسی، هم نفست خواهم شد

شیما شایسته پور

*

سر کوه بلند - مهدی اخوان ثالث

سر کوه بلند آمد سحر باد

ز توفانی که می آمد خبر داد

درخت و سبزه لرزیدند و لاله

به خاک افتاد و مرغ از چهچه افتاد

*

سر کوه بلند ابرست و باران

زمین غرق گل و سبزه ی بهاران

گل و سبزه ی بهاران خاک . خشت ست

برای آنکه دور افتد ز یاران

*

سر کوه بلند آهوی خسته

سکشته دست و پا غمگین نشسته

شکست دست و پا درد ست ، اما

نه چون درد دلش کز غم شکسته

*

سر کوه بلند افتان و خیزان

چکان خون از دهان و زخم و ریزان

نمی گوید پلنگ پیر مغرور

که پیروز آید از ره یا گریزان

*

سر کوه بلند آمد عقابی

نه هیچش ناله ای ، نه پیچ و تابی

نشست و سر به سنگی هشت و جان داد

غروبی بود و غمگین آفتابی

*

سر کوه بلند از ابر و مهتاب

گیاه و گل گهی بیدار و گه خواب

اگر خوابند اگر بیدار گویند

که هستی سایه ابر است ، دریاب

*

سر کوه بلند آمد حبیبم

بهاران بود و صحرا سبز و خرم

در آن لحظه که بوسیدم لبش را

نسیم و لاله رقصیدند با هم

تهران - خرداد 1337

*

چون سبوی تشنه - مهدی اخوان ثالث

از تهی سرشار

جویبار لحظه ها جاریست

*

چون سبوی تشنه کاندر خواب بیند آب ، واندر آب بیند سنگ،

دوستان و دشمنان را می شناسم من

زندگی را دوست می دارم

مرگ را دشمن

وای ، اما - با که باید گفت این ؟- من دوستی دارم

که به دشمن خواهم از او التجا بردن

*

جویبار لحظه ها جاری

تهران - تیر 1335

*

کنون بنگر به خوزستان - مهدی اخوان ثالث

کنون بنگر به خوزستان که بینی چونش و چندش

به خون آلوده کارونش ، به بهمنشیر و اروندش

بر او تازان یکی تازی ، به خونریزی و لجبازی

ددی مزدور غرب و شرق ، با صد مکر و ترفندش

ز خونریزی خوش و خندان ، مسلح تا بن دندان

عراق از او چنان زندان ، گرفته عالمی گندش

درختی فاسد و شوم است و بارش بدتر از زقوم

به همت هم توان هم دید از اعماق برکندش

همین رزمنده تو اللهیان ، الله اکبر گوی

به لطف حق توانند از بن و بنیان برآرندش

به چنگ آریم با جنگ و به دست داد بسپاریم

و خواهد دید او از داد فرجام خوشایندش

شهود دادگاه ما شهیدان و یتیمانش

دگر آواره جنگی و جانباز و همانندش

ددک صدام بی دین را، نه دد ، بل عنترک صدام

به روی دار رقصانیم ، با زنجیر و یکچندش

عرب را می کشد نامرد و می گوید عرب خواهم

عجم بگذار و با دین عرب سی نسل پیوندش

اگر رحمی نکرد او بر زن و فرزند و ما مردم

به راه خوی و خونش رفت و حزب لعنت آوندش

تو ای آزاده ایرانی ، شرفمند ، از بنی احرار

به راه لاتزر رو با زن و با اهل فرزندش

خوشا ملک عراق ما، که دارد اشتیاق ما

خوشا دیرین میانرودان ما و اروند و مروندش

امید این لخته خون قلب تو می خواهد بگوید باز

خوشا اقلیم خوزستان و چند و چون دلبندش

*

این شعر را یک سال و اندی پس از شروع جنگ تحمیلی سروده است.

*