جناب سیف فرغانی این چنین می فرماید:
ای ترا در کار دنیا بوده است
افزار، دین
وی تو از دین گشته بیزار و ز
تو بیزار دین
ای به دستار و به جبّه گشته
اندر دین امام
ترک دنیا کن که نبود جبّه و
دستار دین
ای لقب گشته فلان الّدین و
والّدینا تو را
ننگ دنیایی و از نام تو دارد
عار دین
نفس مکّارت کجا بازار رزقی تیز
کرد
آشفته بازار
شاعر: اردلان سرفراز
آینه
شاعر: اردلان سرفراز
رو می کنم به آینه رو به خودم داد می زنم
ببین چقدر حقیر شده اوج بلند بودنم
رو می کنم به آینه من جای آینه می شکنم!!
رو به خودم داد می زنم این آینه ست یا که منم
من و ما کم شده ایم خسته از هم شده
ایم
بنده خاک خاکِ ناپاک خالی از معنای آدم شده ایم
رو می کنم به آینه رو به خودم داد می
زنم
ببین چقدر حقیر شده اوج بلند بودنم
رو می کنم به آینه من جای آینه می شکنم!!
رو به خودم داد می زنم این آینه ست یا که منم
دنیا همون بوده و هست حقارت از ما و
منه
وگرنه پیشِ کائنات زمین مث یه ارزنه
زمین بزرگ و باز نیست دنیای رمز و راز نیست
به هر طرف رو می کنم راهِ رهایی باز نیست
دنیا کوچک تر از اونه که ما تصور می
کنیم
فقط با یک عکس بزرگ چشمامونو پُر می کنیم
به روز ما چی اومده من و تو خیلی کم شدیم
پاییز چقدر سنگینی داشت که مثل ساقه
خم شدیم
من و ما کم شده ایم خسته از هم شده
ایم
بنده خاک خاکِ ناپاک خالی از معنای آدم شده ایم
رو می کنم به آینه رو به خودم داد می
زنم
ببین چقدر حقیر شده اوج بلند بودنم
رو می کنم به آینه من جای آینه می شکنم!!
رو به خودم داد می زنم این آینه ست یا که منم
اجازه
شاعر: اردلان سرفراز
کوهو میذارم رو دوشم
رخت هر جنگو می پوشم
موجو از دریا می گیرم
شیره ی سنگو می دوشم
میارم ماهو تو خونه
می گیرم بادو نشونه
همه ی خاک زمینو
می شمارم دونه به دونه
اگه چشمات بگن آره هیچ کدوم کاری نداره
اگه چشمات بگن آره هیچ کدوم کاری نداره
دنیا رو کولم می گیرم
روزی صد دفعه می میرم
می کنم ستاره ها رو
جلوی چشات می گیرم
چشات حرمت زمینه
یه قشنگ نازنینه
تو اگه می خوای نذارم
هیچ کسی تو رو ببینه
اگه چشمات بگن آره هیچ کدوم کاری نداره
اگه چشمات بگن آره هیچ کدوم کاری نداره
امان از
شاعر: شهیار قنبری
به نام چاشني بخش زبانها
حلاوت سنج معني در بيانها
شکرپاش زبانهاي شکر ريز
به شيرين نکته هاي حالت انگيز
به شهدي داده خوبان را شکر خند
که دل با دل تواند داد پيوند
نهاد از آتشي بر عاشقان داغ
که داغ او زند سد طعنه بر باغ
يکي را ساخت شيرين کار و طناز
که شيرين تو شيرين ناز کن ناز
يکي را تيشه اي بر سر فرستاد
که جان مي کن که فرهادي تو فرهاد
يکي را کرد مجنون مشوش
به ليلي داد زنجيرش که مي کش
به هر ناچيز چيزي او دهد او
عزيزان را عزيزي او دهد او
مبادا آنکه او کس را کند خوار
که خوار او شدن کاريست دشوار
گرت عزت دهد رو ناز مي کن
و گرنه چشم حسرت باز مي کن
چو خواهد کس به سختي شب کند روز
ازو راحت رمد چون آهو از يوز
وگر خواهد که با راحت فتد کار
نهد پا بر سر تخت از سردار
بلند آن سر که او خواهد بلندش
نژند آن دل که او خواهد نژندش
به سنگي بخشد آنسان اعتباري
که بر تاجش نشاند تاجداري
به خاک تيره اي بخشد عطايش
چنان قدري که گردد ديده جايش
ز گل تا سنگ وز گل گير تا خار
ازو هر چيز با خاصيتي يار
به آن خاري که در صحرا فتاده
دواي درد بيماري نهاده
نرويد از زمين شاخ گيايي
که ننوشته ست بر برگش دوايي
در نابسته احسان گشاده ست
به هر کس آنچه مي بايست داده ست
ضروريات هر کس از کم وبيش
مهيا کرده و بنهاده اش پيش
به ترتيبي نهاده وضع عالم
که ني يک موي باشد بيش و ني کم
تمنا بخش هر سرکش هواييست
جرس جنبان هر دلکش نواييست
چراغ افروز ناز جان گدازان
نيازآموز طور عشق بازان
کليد قفل و بند آرزوها
نهايت بين راه جستجوها
اگر لطفش قرين حال گردد
همه ادبارها اقبال گردد
وگر توفيق او يک سو نهد پاي
نه از تدبير کار آيد نه از راي
در آن موقف که لطفش روي پيچ است
همه تدبيرها هيچ است، هيچ است
خرد را گر نبخشد روشنايي
بماند تا ابد در تيره رايي
کمال عقل آن باشد در اين راه
جامی (نورالدّین عبد الرّحمن بن احمد بن محمد جامی )
زاغی از آنجا که فراغی گزید
رخت خود از باغ به راغی کشید
ای صبر از آن نگار بیداد پرست
بر وی همه بیداد جهان یکسره هست
نزدیک آمد کز این بلا بتوان رست
ای صبر وفادار، هنوز این یک دست
*
آن کیست که آزاد ز حس و خرد است
آسوده ز کفر و دین و از نیک و بد است
کارش نه چو جسم و نفس داد و ستد است
آگاه بدو عقل و خود آگه به خود است
*
آن کس که مرا ز بهر او غم نیکوست
با دشمن من همی زید در یک پوست
گر دشمن بنده را خمی دارد دوست
بدبختی من بدان نه بدعهدی دوست
*
دل برکندم زین تن بیمار، ای دوست
بازم خر از این به لطف یک بار، ای دوست
مگذار مرا بر در پندار، ای دوست
چون بر درت آمدم به زنهار، ای دوست
*
