شعر ماهی گیر - رحیم معینی کرمانشاهی
دست مــاهی گیــــر را بینی اگـــر
نقشِ او در صیدِ ماهی دیدنی ست
لطفها درخُــدعه ها ریزد بســی
نُکته نُکته این سخن بشنیدنی ست
*
قطعه ای بس کوچک از نانی خمیر
بـر ســـر قُــــلّابِ فـــــــولادین زنــد
دام خــود را تا در انـــــــــدازد در آب
حقّههـــا بر مــــاهیِ مسکیـــن زند
*
طــعـمـه را آزاد در آب افـــکَــنَــــد
این دقیقــــا معنــــیِ آزادی است
شوقِ ماهی، خوردن آن قطعه نان
ذوقِ ماهی گیـــر در صیّـــادی است
*
بازیِ این نـــان ربـــائی را شکـار
بازگـــوید با دهــانِ باز خـــویـش
آید و واپس گـــریزد زیــرِ مــــوج
بازگردد با تمــــامِ ناز خــــویـش
*
بار دیگــر چون دهــــان را واکنـد
سویِ خود قلّاب و نان را برکشد
نان به کام آرد، ولی جانش مگـو
قصّه از مــاهی به بحر و بَر کشد
*
مـکـــر ماهی گیـــر نقشـــی نو زند
چـونـــکه ماهی باز هم جوید گریز
چـنـــد پیـــچ از بنــد دامش بگسلد
تا شود ماهی رها در جست و خیز
*
در حـقـیـقـت این فریب دیگـری ست
تیـغـــه ی قــــلاب اگـــــر آزادتــــر
نـــرم نرمــــک تا نشیند در گلـــــو
بـــازیِ صـیّـــاد هــــم، صـیـّـادتــر
*
مــاهیِ دل ســاده در بازیـــگــــری
شــوخیِ قلّاب، در فَک بستنش
بنــدِ ماهی گیــر رقصـــــان تـر در آب
تا چــه آرَد تیـغــه ی آبـسـتـنـش
*
وحشت ماهی چو افزون زان فشار
بـنــــــــد را آزادتــــر بـیـنــــــی در آب
چون سرِ قُـلّاب مُحکــــم جــــا گرفت
مـــاهـی از بــازی فتــد در پیچ و تاب
*
وقتِ با قــــدرت کشیـــدنهـا رسـد
مــــاهـــیِ آزاده در دنـبـــــالِ بـنـــد
این بدان معنی که در دنیـــایِ مــــا
هرچه آزادی ست، نوعی ریشخند
*
اهـــلِ تـدبیـــر اینـچُنین تـزویرهــا
روزِ بـازی بــا اســیــــران میکنند
بندیـان را چون هـراســــان بنگرند
بندهــا را سست و لـرزان میکنند
*
این کسان صیّــــاد و مردم صیــد هــا
سست دامی شان ز محکم کاری است
وعـــده هـــائی چــــون ز آزادی دهند
بـنـــــدِ قُـــــلّابی در آبِ جـــاری است
*
قید ها محکم به گــردنها چو گشت
دیگـــر این دربنـــد، آن دربنــد نیست
صیــــد ها در سفره و صیّــــاد مست
دیگــــر
این لبخنـــد، آن لبخند نیست
*
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر